24 اکتبر 2023- یک مطالعه ی تصادفی سازی مندلی منتشر شده درCardiovascular Diabetology ، از ارتباط مهار SGLT2 با کاهش خطر فیبریلاسیون دهلیزی (AF) حمایت کرد. این ارتباط ممکن است به واسطه غلظت کل ذرات لیپوپروتئینی و به طور خاص غلظت ذراتHDL ، باشد.

محققان گزارش دادند: مطالعه ما نشان داد که تنوع ژنتیکی در اهداف مهار SGLT2 با خطر کمتر دیابت نوع 2(نسبت شانس=0.62)  و فیبریلاسیون دهلیزی(نسبت شانس=0.51) مرتبط است. غلظت کل ذرات لیپوپروتئین ممکن است میانجی 8٪ از اثر مهار SGLT2 بر فیبریلاسیون دهلیزی باشد، به ویژه غلظت ذرات HDL که واسطه ی 7.6% از این اثر است.

مهارکننده های کوترانسپورتر 2 سدیم-گلوکز (SGLT2) دسته ای از داروهای ضد دیابت هستند که با مهار بازجذب گلوکز در لوله های پروگزیمال کلیه و افزایش دفع گلوکز ادرار، غلظت گلوکز سرم را کاهش می دهند. شواهد قانع کننده مزایای آنها را در بهبود نارسایی قلبی، نتایج قلبی عروقی و نتایج کلیوی نشان داده است. شواهد اخیر همچنین پتانسیل آنها را برای کاهش خطر فیبریلاسیون دهلیزی نشان داده است، اما نتایج بحث برانگیز هستند و هیچ شفافیتی در مورد مکانیسم متابولیکی پشت آن وجود ندارد. شواهد حاکی از آن است که مهارکننده‌های SGLT2 اثرات متابولیکی فوق‌العاده‌ای بر متابولیت‌های در گردش خارج فراتر از کنترل قند دارند، که ممکن است در کاهش خطر AF نقش داشته باشد.

دکتر Ningjian Wang، و همکارانش از دانشکده پزشکی دانشگاه شانگهای Jiao Tong، اثر متابولیت های در گردش را که واسطه ی تاثیر مهار SGLT2 بر فیبریلاسیون دهلیزی هستند، با استفاده از تصادفی سازی مندلی (MR) بررسی نمودند.

برای ارزیابی ارتباط مهار SGLT2 با فیبریلاسیون دهلیزی و اثرات میانجی متابولیت های در گردش که مهار SGLT2 را با AF مرتبط می کنند، محققان یک مطالعه ی دو نمونه ای- برای بررسی ارتباط بین مهار SGLT2 وAF- و تصادفی سازی شده ی مندلی دو مرحله ای- برای کشف مسیر متابولیک بالقوه که مهارSGLT2  را به محافظت در برابر فیبریلاسیون دهلیزیاز طریق متابولیت های در حال گردش، به ویژه لیپیدهای خون مربوط می کند- انجام دادند.

ابزارهای ژنتیکی برای مهار SGLT2 به عنوان واریانت های ژنتیکی شناسایی شدند که هر دو با سطح هموگلوبین گلیکوزیله (HbA1c) و بیان ژن SLC5A2 مرتبط بودند. برای اعتبار سنجی انتخاب ابزار ژنتیکی، آنالیز کنترل مثبت ابزار ژنتیکی انجام شد.

این مطالعه به یافته های زیر منجر شد:

· مهارپیش بینی شده ی ژنتیکی SGLT2(به ازای کاهش 1SD در HbA1c) با کاهش خطر ابتلا به دیابت نوع 2 (نسبت شانس=0.63) و فیبریلاسیون دهلیزی(نسبت شانس=0.51)همراه بود.

· در بین 168 متابولیت در گردش، دو متابولیت هر دو با مهارSGLT2 وAF مرتبط بودند.

· اثر مهار SGLT2 بر AF از طریق غلظت کل ذرات لیپوپروتئین(0.88) و غلظت ذراتHDL (0.89) به ترتیب با نسبت واسطه ای 8.03% و 7.59% از اثر کل، میانجی گیری شد.

نویسندگان نتیجه گیری کردند که این یافته‌ها شواهد ژنتیکی برای مکانیسم‌های مهارSGLT2 در کاهش خطر فیبریلاسیون دهلیزی ارائه کرد که ممکن است به مطالعات مکانیسمی و بالینی آینده کمک کند.

منبع:

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/hdl-particle-concentration-mediates-protective-effect-of-sglt2-inhibition-on-atrial-fibrillation-119220